„Szczęśliwa ziemia” Ł. Orbitowski

Autor: Łukasz Orbitowski

Tytuł: Szczęśliwa ziemia

Wydawnictwo: SQN

Liczba stron: 384

Rok pierwszego wydania: 2013

Źródło: E-book

Wyzwanie: TBR na lato


Rykusmyku, małe miasteczko jakich wiele w całej Polsce. Pięciu nastoletnich chłopaków, ani złych, ani dobrych. Przeciętnych. To ich ostatnie beztroskie lato, bowiem dorosłość nadchodzi wielkimi krokami. Snują plany, kto wyjedzie, kto spotka miłość swojego życia, kto będzie bogaty. Tylko że ich zaklęcia i prośby mają swoją cenę. Ten, do którego zwrócili się z życzeniami to nie złota rybka, która wymaga tylko tego, by ją wypuścić z powrotem do wody i potem ani jej w głowie, żeby się mścić na tych, którzy bez skrupułów złapali ją na haczyk. Oni udają się do takiej istoty, która nie zapomina.

196623-352x500I kiedy rozjeżdżają się po świecie, jeden chłopak do Kopenhagi, drugi do Warszawy, trzeci do Krakowa, a czwarty, cóż, zostaje po prostu w Rykusmyku, sprawy zdają się układać pomyślnie, ale to tylko pozór. Co z piątym, spytacie? Piąty chłopak padł ofiarą zła w podziemiach zamku – jego życie poszło w zastaw, tak by czterej przyjaciele mogli zaznać chwili szczęścia. Chwili – bo szczęście to nie jest rzecz dana na zawsze. Bo zawsze jest coś kosztem czegoś, bo świat nie jest dobry i nie daje nam tego, co chcemy. Zapamiętajcie, zdaje się mówić Orbitowski. Świat jest z gruntu zły i trzeba się z tym pogodzić.

Szymek, który początkowo snuje tę opowieść, ukazuje zmiany, jakie zachodzą w Rykusmyku przez lata. Są to małe zmiany małego miasta – upadają jedne sklepy, powstają inne, zamykają się lombardy i otwierają salony gier, a potem salony gier ewoluują w puby, gdzie siedzą znudzeni mężczyźni popijający alkohol. To takie miasto, w którym gwiazdą jest policjant, który zmienia młode dziewczyny jak rękawiczki. Tajemnicą poliszynela jest to, że kobiety robią sobie potem skrobanki. To miasto, w którym ciągle dochodzi do gwałtów, a widok pokrzywdzonych, przemykających się gdzieś w zakrwawionym ubraniu jest tak codzienny, że prawie nikt nie zwraca już na to uwagi. To miejsce małe w każdym tego słowa znaczeniu – mali ludzie, małe żyćka pozbawione sensu.

A zło ukryte w podziemiach zamku wciąż zbiera swoje żniwo. Tym młodym chłopakom, którzy zamienili się już w zmęczonych życiem mężczyzn, wszystko się rozpada, a to, co sobie wymarzyli i wyprosili u potwora w ciemnych tunelach, obraca się w proch. Kobiety odchodzą, bogactwo znika, tylko skrzek w głowie Szymona jest, jaki był. Wszystko zmierza do końca i nie jest to koniec szczęśliwy, bo Rykusmyku to Nieszczęśliwa ziemia. Może każda ziemia i każde miejsce na świecie po prostu takie jest.

W „Szczęśliwej ziemi” Orbitowski prawie już odszedł od fantastyki, w klimatach której wcześniej tworzył. Jest co prawda zło wyrażone przez wielkiego byka, jest skrzek w głowie Szymka, jest wreszcie szaleńczy taniec, jakiś danse macabre, ale to wszystko już tylko lekko przykrywa realizm. Po prostu zło. Po prostu złamane życie, jakie może się przydarzyć każdemu z nas.

Może się mylę, ale mam wrażenie, że ta książka zrodziła się z wściekłości na świat. Jest w niej mnóstwo złości i bólu, ale też wreszcie trochę rezygnacji kogoś, kto stwierdził, że nie ma wpływu na pewne sprawy i stara się po prostu żyć. Kropka. To świetna powieść, która daje do myślenia i kopie czytelnika w brzuch. Ja zdecydowanie wolę to od literackiego miziania po główce.

5/6

Advertisements

35 thoughts on “„Szczęśliwa ziemia” Ł. Orbitowski

  1. Pingback: Recenzje od A do Z | Kultura czytania - moje recenzje książek

  2. To jest TAK CUDOWNA powieść ❤ Jeśli to ona zrodziła się z wściekłości, to zastanawiam się, jak odbierzesz inną dusze, bo moja Mama (która jest hardcorem sytuacyjno-obyczajowym jeśli chodzi o literaturę) musi czytać z przerwami – podobno jest tak mocna 😀

    • Och. Jako czytacza-masochistę tylko mnie to zachęca do lektury 😀 Tylko zrobię małą przerwę od Orbitowskiego. Coś mi się tak zdaje, że do letniego TBR-u wybrałam sobie same smutne lektury 😉

  3. Nie polubiliśmy się z Orbitowskim. Jego przekombinowany styl w ogóle mi nie leżał (jeśli już mowa o przekombinowaniu znacznie bardziej wolę sięgnąć po Białoszewskiego lub Gombrowicza! choć to porównania nie na miejscu). I to przez ten styl historię zupełnie sobie odpuściłam. Można pisać z sensem i z kombinacjami słownymi, ciekawił mnie ten portret zła, ale mi tu nie zaiskrzyło. Szkoda 😉

  4. Pingback: Tydzień Blogowy #14 | Wielki Buk

  5. Miałam farta i skorzystałam z okazji, jak książka (ebook) było za darmo w jednej z księgarni przez kilka godzin.
    Przeczytałam – i przyznam, że całkiem nieźle Orbitowski operuje słowem. Ta warstwa magiczna bardziej mi leżała niż realistyczna. 🙂

  6. Pingback: Podsumowanie lipca | Książkowe światy - moje recenzje książek

  7. Pingback: Słów kilka o letnim TBR i „wyzwaniu urlopowym” | Książkowe światy - moje recenzje książek

  8. Pingback: #Diabelski Kociołek Book TAG | Książkowe światy - moje recenzje książek

  9. Pingback: „Wigilijne psy i inne opowieści” Ł. Orbitowski | Książkowe światy - moje recenzje książek

  10. Pingback: #Pogaduchy u Aguchy TAG | Książkowe światy - moje recenzje książek

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s