„Kwestia winy” M. Rogala

Autor: Małgorzata Rogala

Tytuł: Kwestia winy (Agata Górska i Sławek Tomczyk #8) / Zapłata (#1) / Dobra matka (#2) / Ważka (#3) / Zastrzyk śmierci (#4) / Grzech zaniechania (#5) / Punkt widzenia (#6) / Cicha noc (#7)

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Liczba stron: 336

Rok pierwszego wydania: 2021

Źródło: Egzemplarz recenzencki


Swoich broni się za wszelką cenę ‒ tak powiedziałoby wielu, a gdyby ktoś jednak ośmielił się postawić ideały i sprawiedliwość nad kumoterstwo, zostałby przez nich wyśmiany, jako dzieciak, który wiele musi się jeszcze o życiu nauczyć. Kto jednak ma rację? Wydaje się, że policjanci powinni wiedzieć najwięcej na temat zła, a jednak i oni bywają złamani, skorumpowani czy przymykają oczy na zło. Czy powtarzają sobie przed snem, że są winni? Czy próbują się usprawiedliwić za wszelką cenę? To jedno z zagadnień, które porusza Małgorzata Rogala w ósmej już części przygód Górskiej i Tomczyka, „Kwestii winy”.

Sławek Tomczyk dostaje sprawę mężczyzny, który został śmiertelnie pchnięty nożem na parkingu pod swoim blokiem. Przy ciele sprawca zostawia figurkę Lego. Gdy okazuje się, że ofiara to policjant drogówki, sprawa staje się priorytetowa: w końcu zginął „swój”. Co jednak, jeśli mężczyzna miał coś na sumieniu? Na miejsce zbrodni przyjeżdżają Tomczyk i Gniewosz, którzy rozpoczynają poszukiwania mordercy. Tydzień później w jednym z warszawskich parków Hubert Kamiński – właściciel agencji reklamowej – podczas porannej przebieżki zostaje zaatakowany szklaną butelką. Ginie na miejscu. Podczas oględzin Górska i Chudy znajdują przy jego ciele miniaturową futbolówkę. Czy coś łączy te zdarzenia? Czy ta sama osoba zostawiła przy obu ciałach zabawki? Co to ma oznaczać? Agata Górska i Sławek Tomczyk łączą siły, by znaleźć sprawcę, zanim kolejna osoba straci życie.

‒ Obrażenia składające się na obraz kliniczny wskazują na ciężkie pobicie, a nie upadek ‒ stwierdziła prokurator. ‒ Dlaczego pani nie mówi prawdy? ‒ spytała i ciągnęła dalej: ‒ Szpital zawiadomił policję, a pani milczała jak zaklęta. Czy znikający siniak, który ma pani na policzku, to również wynik upadku?

‒ …

‒ W przeszłości kilka razy wzywała pani do domu patrol, zgłaszając przemoc, i wycofywała skargę na drugi dzień. Czy mąż panią do tego nakłaniał?

‒ Nie.

‒ Czy zabiła pani…

‒ Nie. ‒ Grażyna wytarła nos pogniecioną chusteczką. ‒ Nie zabiłam Jakuba i odmawiam składania dalszych zeznań.

W życiu Górskiej i Tomczyka wiele się zmieniło. Minęło 7 lat (autorka umieściła akcję książki w 2022 roku, by uniknąć opisywania pandemicznej rzeczywistości), a para ma teraz dwoje uroczych dzieci, Jasia i Małgosię. Agata i Sławek pracują w innych zespołach, ponieważ doszli do wniosku, że będzie to zdrowsze dla ich relacji. Dlatego Sławek ma w policji za partnerkę Monikę Gniewosz, a Agata Chudego. Tak się jednak składa, że ich sprawy zdają się łączyć, więc dwa zespoły zaczynają prowadzić wspólne śledztwo. Okazuje się, że sprawa ma korzenie w przeszłości…

Policjantką została także Kinga, młodsza siostra Tomczyka. Traumatyczne wydarzenia sprzed kilku lat (o których możecie poczytać w „Cichej nocy”) spowodowały, że dziewczyna chce uratować przed złem jak najwięcej kobiet. Praca w szeregach policji wydaje jej się więc najlepszym rozwiązaniem, choć starszy brat jej to odradza. Tomczyk martwi się o Kingę, ale ta radzi sobie całkiem nieźle, choć bywa, że rozbija się o mur starych przyzwyczajeń, różnych „zawsze tak było”, „daj sobie spokój” i „zostaw to, chcesz mieć problemy?”. Kinga wyrasta na mocną, wyrazistą postać z blizną na duszy: czuję, że sporo jeszcze namiesza i cieszy mnie to!

‒ Wiecie, kim jestem? ‒ Lokator sięgnął do wiszącej na wieszaku kurtki i, ku zaskoczeniu dziewczyny, wyjął policyjną blachę. ‒ Komisarz Wojciech Gniewosz ‒ rzucił, machając im przed nosem odznaką. ‒ Już jasne? Więc teraz wypierdalać w podskokach z mojego domu, bo was tak załatwię, że pożałujecie.

‒ Przepraszamy, panie komisarzu. ‒ Przemek uniósł rękę w geście pożegnania. ‒ To rzeczywiście pomyłka.

‒ Słucham? ‒ Kinga szarpnęła go za rękaw. ‒ Chwila, co ty wyrabiasz? Dostaliśmy zgłoszenie, że facet bije kobietę, i mam gdzieś, że jest z firmy.

Zobacz także:

Tym razem Małgorzata Rogala wzięła na tapet temat przemocy wobec kobiet oraz ochrony sprawców. W Polsce głęboko zakorzenione są różne bzdurne przekonania, królują powiedzonka, że „Jak się żony nie bije, to jej wątroba gnije” czy „Bije, bo mu zależy, bo kocha”. Ludzie odwracają wzrok, zatykają uszy, uważają, że to, co się dzieje za ścianą, to nie ich sprawa i udają, że wierzą posiniaczonej sąsiadce, że wpadła na drzwi lub zleciała ze schodów. To przyzwolenie na przemoc, i to w domu, który powinien być bezpiecznym azylem, ze strony męża, który ma kobietę chronić, jest wielkim złem. Obojętnym na to zło mężczyznom przeciwstawia Rogala Kingę Tomczyk, która sama została kiedyś przez mężczyzn skrzywdzona, a teraz walczy, by żadna inna kobieta nie cierpiała przez przeciwną płeć. Wlewa to otuchę w moje kobiece serce: życzyłabym tylko sobie, żeby w realnym życiu było więcej takich osób.

Podoba mi się prywatny wątek Agaty i Sławka. Autorka ma doskonałe wyczucie równowagi, stąd nie jest za słodko, ale też nie dostajemy portretu stereotypowych glin z problemami psychicznymi. Zdaje się, że miłość u tej pary wszystko zwycięży i że zawsze będą wspierać się nawzajem. Rogala pokazuje też, że można się spełniać zawodowo i jako matka. Ciekawa jestem, czy ta idealna mama ma czasem chwile zwątpienia… Może Małgorzata Rogala pokaże nam to w kolejnej części przygód warszawskich policjantów? To dodałoby kolejnego wymiaru postaci Agaty.

Trudno jest trzymać dobry poziom przy ósmym tomie cyklu, a Rogali się to udaje. Wciąż z radością i ciekawością czekam na następne części i jeszcze ani razu się nie zawiodłam. Jedyny problem, jaki mam z „Kwestią winy” to fakt, że znowu przeczytałam książkę w jeden dzień i chcę więcej.

5/6

Za egzemplarz recenzencki książki dziękuję wydawnictwu Czwarta Strona:


Tytuł w formie e-booka możesz kupić w serwisie LitRes:

8 myśli w temacie “„Kwestia winy” M. Rogala

  1. Pingback: Recenzje od A do Z | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  2. Pingback: „Cicha noc” M. Rogala | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  3. Pingback: „Zapłata” oraz „Dobra matka” M. Rogala [PATRONAT] | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  4. Pingback: „Ważka” M. Rogala | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  5. Pingback: „Zastrzyk śmierci” M. Rogala | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  6. Pingback: „Grzech zaniechania” M. Rogala | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  7. Pingback: „Punkt widzenia” M. Rogala | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

  8. Pingback: Podsumowanie lipca | Książkowe światy ‒ piszę o książkach od 2013 roku

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s